Þessi grein er meira en mánaðargömul.

„Það eina sem ég vildi var að deyja“

Ásta Önnu­dótt­ir, sem var vist­uð um tveggja ára skeið á með­ferð­ar­heim­il­inu Laugalandi, lýs­ir því að hún hafi orð­ið fyr­ir slíku and­legu of­beldi þar að það hafi dreg­ið úr henni lífs­vilj­ann. Hún hafi ver­ið glað­vært barn en fram­kom­an í henn­ar garð á heim­il­inu hafi bar­ið alla gleði úr henni. Það sé fyrst nú, im tveim­ur ára­tug­um síð­ar, sem hún sé að jafna sig.

„Það eina sem ég vildi var að deyja“
Gleðin drepin niður Ásta lýsir því að gleðin í henni hafi verið drepin niður á Laugalandi. Hún hafi sífellt verið kvíðin og vaknað með hnút í maganum alla daga. Mynd: Úr einkasafni

„Hann kom ofbeldinu oft frá sér eins og það væri grín, en það var það alls ekki. Hann til dæmis felldi mig einu sinni, brá fæti fyrir mig, og hló síðan bara. Hann sparkaði í mig, undir þeim formerkjum að ég ætti að koma mér til að fara að gera eitthvað ákveðið. Það var alltaf eitthvað.“

Þetta segir Ásta Önnudóttir, sem í byrjun árs 2001 var send í vistun á meðferðarheimilið á Laugalandi, þá fimmtán ára gömul. Stundin hefur á undanförnum vikum greint frá ásökunum kvenna sem vistaðar voru á Laugalandi, áður í Varpholti, á hendur Ingjaldi Arnþórssyni sem var forstöðumaður meðferðarheimilisins á árunum 1997 til 2007.

Ásta er áttunda konan sem stígur fram í Stundinni og ber að Ingjaldur hafi beitt sig og aðrar stúlkur sem vistaðar voru á meðferðarheimilinu ofbeldi, bæði líkamlegu og andlegu. Ingjaldur neitaði þeim ásökunum í viðtali við Stundina. Ríkisstjórnin samþykkti 19. febrúar, að tillögu Ásmundar Einars Daðasonar barna- og félagsmálaráðherra, að rannsaka ætti hvort börn sem vistuð voru á meðferðarheimilinu hefðu orðið fyrir illri meðferð eða ofbeldi.

Ásta segir að hún hafi verið send á Laugaland vegna hegðunarvandamála. Hún hafi orðið fyrir misnotkun sem barn sem hafi sett verulegt mark á hana, hún hafi sótt í misjafnan félagsskap og meðal annars fiktað við að reykja kannabis. Móðir hennar og fósturfaðir áttu erfitt með að eiga við hana og var hún meðal annars send á meðferðarheimilið Stuðla.

„Ég var bara reið, rosa reiður krakki. Þegar ég kom á Laugaland fannst mér strax skrítið andrúmsloft þar en ég ákvað að ég skyldi nú gefa þessu séns. Mig óraði hins vegar ekki fyrir því hvernig þetta myndi verða. Ég hafði áður verið á Stuðlum og þess vegna hélt ég að þetta yrði nokkuð líkt, nema bara lengri tími. En það var aldeilis ekki svoleiðis.“

Lýsir því að hún hafi verið lokuð inni í kompu

Ásta lýsir því að þegar hún kom á Laugaland hafi henni verið kynntar reglur þær sem giltu á Laugalandi. „Við fengum ekki fötin okkar, við fengum ekki málningardót, við fengum ekki þetta og ekki hitt, ekki að hlusta á tónlist. Ég fengi að vera í fötunum sem ég var í þá en ég fékk ekki föt til skiptanna, ekki fyrr en síðar. Fyrsta morguninn var ég síðan rifin á lappir og sagt að ég kæmist ekki upp með neinn vitleysisgang og leti eins og heima hjá mér. Ég var látin sitja upp í stofunni allan daginn og mátti ekki gera neitt.“

„Ég man að ég ranghvolfdi augunum og þá fauk í hann. Hann reif í handlegginn á mér og hrinti mér niður stigann þar sem ég endaði á vegg“

Skömmu síðar fór Ásta á einn af þeim fundum sem reglulega voru haldnir á heimilinu. Þar komst hún að því að framkoma eins og sú sem henni var sýnd þennan fyrsta morgun væri ekki einsdæmi. „Á fyrsta fundinum átti ég að kynna mig, sem ég gerði. Ingjaldur byrjaði á því að segja: Þú ert hingað komin vegna þess að þú ert óalandi og óferjandi og þú ert ekki hæf í samfélagið. Mér brá rosalega við þetta. Ég var barn sem hafði alltaf verið hlæjandi, alltaf syngjandi, vakið athygli á mér og fengið aðra til að brosa, ég var svona trúður. Umhverfið á Lagualandi var hins vegar þannig að allt slíkt var drepið niður og mjög fljótlega fóru að verða árekstrar milli mín og Ingjaldar þess vegna. Til að byrja með svaraði ég fullum hálsi og þá var mér refsað fyrir. Hurðin var tekin af hjörunum að herberginu mínu og ég held að þannig hafi það verið í tvær vikur, herbergið mitt hafi verið hurðarlaus. Ég var lokuð inni í kompu, ég var sett í strokugallann og ég var niðurlægð, ítrekað.“

Ásta lýsir því að ákveðið vikuplan hafi verið í gangi á Laugalandi er varðaði þrif og þvotta. „Ég man að ég fékk það hlutverk að ryksuga stigann og gangana, sem ég gerði. Svo var farið að fara yfir þrifin og þá fannst honum [Ingjaldi] það ekki nógu vel gert. Ég spurði á móti hvað hann ætti við, ég hefði bara gert eins og Áslaug hefði sagt mér að gera. Ingjaldi fannst hins vegar ekki í lagi að ég svaraði fyrir mig og byrjaði að öskra á mig. Ég man að ég ranghvolfdi augunum og þá fauk í hann. Hann reif í handlegginn á mér og hrinti mér niður stigann þar sem ég endaði á vegg. Ég var öll marin á eftir. Þetta gerðist á annarri vikunni minni.“

Var bara lítil, hrædd stelpa

Ásta segir að hún hafi oftar orðið fyrir líkamlegu ofbeldi eftir þetta, og þá hafi það ofbeldi oft verið klætt í form einhvers konar gríns, þó ekki hafi henni þótt það fyndið. „En andlega ofbeldið var samt verra. Hann sagði að það væri búið að taka mig úr umferð því mamma og pabbi vildu mig ekki. Hann sagði svona ítrekað við okkur allar stelpurnar, að foreldrar okkar væru búnir að gefast upp á okkur og þess vegna værum við þarna komnar, það væri ekki hægt að hafa okkur úti í samfélaginu. Í hvert einasta skipti sem var fundur þarna sagði hann þetta yfir allan hópinn. Sú sem var tekin fyrir á þeim fundum, og það var alltaf einhver, fékk extra skammt, hún væri tík og hálfviti, en það var alltaf talað yfir hópinn eins og við værum fangar.“

„Ég man eftir því að ég reyndi að finna út úr því hvort ég gæti hengt mig í kojunni í herberginu mínu“

Eftir því sem leið á vistun Ástu á Laugalandi varð hún sífellt kvíðnari og stressaðri, lýsir hún. Hún hafi haft stanslausar áhyggjur af því að segja eitthvað rangt eða gera eitthvað rangt, sem Ingjaldi myndi mislíka. Hún hafi vaknað með hnút í maganum á morgnana því hún hafi aldrei vitað hvað myndi gerast þann daginn. „Ég var bara lítil og hrædd stelpa og það var enginn að hlusta á mig eða hjálpa mér. Ég var orðin alveg niðurbrotin og það eina sem ég vildi var að deyja. Ég gerði aldrei alvöru tilraun til þess en ég man eftir því að ég reyndi að finna út úr því hvort ég gæti hengt mig í kojunni í herberginu mínu. Ég prófaði að binda bol í kojuna en ég fann ekki út úr því hvernig ég ætti að gera þetta og sem betur fer varð ekki úr því.“

Upplifði skoðun hjá kvensjúkdómalækni sem misnotkun

Eitt af því sem situr hvað mest í Ástu eftir vistunina á Laugalandi lýsir hún að hafi verið að hún hafi verið send til kvensjúkdómalæknis án síns vilja. Hún hafi fengið blöðrubólgu, það hafi ekki verið óalgengt, hún hefði fengið slíkar sýkingar margoft áður. „Ég fékk einkenni blöðrubólgu og fór þá til Áslaugar að tala við hana um þetta. Hún glotti að mér og sagði að ég yrði að fara til læknis því ég væri örugglega bara með klamydíu. Ég vissi ekki einu sinni hvað klamydía var. Ég hélt að við myndum fara til læknis og ég færi í þvagprufu eins og ég hafði oft gert áður. Það var hins vega ekki farið með mig til læknis fyrr en vikuna á eftir.“

„Ég grét alla skoðunina“

Ásta lýsir því að hún hafi ekki vitað af því að hún væri að fara til kvensjúkdómalæknis heldur hefði talið að hún væri að fara til heimilislæknis. Það hafi hins vegar runnið upp fyrir henni að svo var ekki þegar keyrt var inn á Akureyri og í venjulegt íbúðahverfi. Þar hafi verið farið til læknis sem hafði stofu í kjallara í íbúðarhúsi. „Þar sá ég að þetta var greinilega kvensjúkdómalæknir. Ég sagðist ekki vilja fara til hans því ég hafði aldrei áður farið til kvensjúkdómalæknis, ég vildi bara fá að tala við mömmu mína. Hún [Áslaug] sagði að ég ætti ekki að láta svona, þetta væri ekkert mál. Ég skyldi hins vegar ekki af hverju ég ætti að fara til kvensjúkdómalæknis vitandi að ég væri bara með blöðrubólgu. Þetta situr rosalega í mér, þarna fór ég í þessa skoðun nauðug viljug. Ég grét alla skoðunina. Mér fannst þetta svo óþægilegt, mér fannst eins og ég hefði verið misnotuð aftur.

Áslaug kallaði mig síðan inn til sín seinna, eftir skoðunina, og sagði mér að ég væri með bullandi kynsjúkdóma og spurði mig hvort ég væri bara einhver drusla sem svæfi hjá hverjum sem væri. Ég veit eiginlega ekki hvernig það hefði átt að vera, ég var ekki það kynferðislega aktív á þessum tíma, ég átti sama kærastann frá því ég var tólf ára og þar til ég var sautján ára. Mér fannst þetta mjög skrýtið allt saman. Ég spurði mömmu út í þetta seinna og hún sagði að hún hefði aldrei fengið neinar upplýsingar um það, hvorki að ég hefði verið send til kvensjúkdómalæknis eða að ég hefði verið með einhverja kynsjúkdóma. Mamma sagði líka að hún hefði aldrei gefið neitt leyfi til þess að ég væri send til kvensjúkdómalæknis.“

Þegar Ásta var búin að vera vistuð á Laugalandi í eina átta mánuði segir hún að runnið hafi upp fyrir sér að eina leiðin til að hún kæmist burt þaðan og heim til sín væri að gera allt sem henni væri sagt, möglunarlaust. „Þau [Ingjaldur og Áslaug] sögðu kannski við mig að ég væri heimsk og af hverju ég skildi ekki reglurnar. Í staðinn fyrir að svara fyrir mig þá beygði ég mig bara, leyfði þeim að ganga yfir mig, sagðist bara ætla að reyna að bæta mig. Það kom bara yfir mig einhver vilji til að lifa og komast heim, sem loksins gerðist en þó ekki fyrr en eftir heilt ár í viðbót,“ segir Ásta. Hún nýtti líka öll tækifæri til að komast út af heimilinu, fékk að mjólka kýr á bæjunum í nágrenninu, var í hestamennsku á nálægum bæ og spilaði fótbolta. Allt til að vera ekki inni á Laugalandi.

Vill fá viðurkenninguÁsta vill að viðurkennt verði að brotið hafi verið á þeim stúlkum sem vistaðar voru á meðferðarheimilinu á Laugalandi.

Glaða barnið týndist

Lengi eftir að hún kom út af Laugalandi segir Ásta að hún hafi glímt við kvíða og hræðslu, hún hafi ekki verið hún sjálf og ekki fundið þá barnslegu gleði sem áður einkenndi hana. Hún rekur það til þess andlega ofbeldis sem hún lýsir að hún hafi orðið fyrir á Laugalandi. „Þegar ég var vistuð á Stuðlum var ýtt undir að ég hlustaði á tónlist, það var það sem ég elskaði að gera. Mig langaði að verða söngkona og mig langaði að verða leikkona og á Stuðlum var ýtt undir allt þetta. En þegar ég var komin norður á Laugaland var þetta hegðun sem var ekki sögð við hæfi út á við, að vera fyndin og koma með hnyttin tilsvör var ekki við hæfi. Þetta var barið úr mér. Ég er ennþá að jafna mig á þessu, þó ég sé orðin miklu líkari því sem ég var. Það hefur tekið mig mjög langan tíma að læra að treysta fólki aftur. Í samböndum með karlmönnum þurfti ég alltaf að vera einhver önnur en ég í raun var, ég þurfti alltaf að vera eins og einhver lítil dúkka. Það var alltaf þessi rödd í höfðinu á mér sem sagði að ef ég væri bara ég sjálf myndi þeim þykja ég asnaleg, heimsk, að hegðunin væri ekki við hæfi, eins og alltaf var verið að segja við mig á Laugalandi.“

Ásta er sem fyrr segir greind með áfallastreituröskun, sem rakin er til kynferðisbrotsins sem hún varð fyrir sem barn. Þegar hún var í greiningarferli vegna kvíða og félagsfælni, komin yfir tvítugt, rakti hún sögu sína fyrir sálfræðingnum sem vann að greiningunni. „Sá sagði að allar líkur væru á að dvölin á Laugalandi hefði haft áhrif á vantraust mitt á fullorðnu fólki og ótta minn við að koma fram eins og ég er. Enn þann dag í dag á ég erfitt með að skilja hvaðan þessi grimmd í minn garð kom. Ég var bara barn. Barn sem átti við félagslegan vanda að stríða, átti erfitt með að fóta mig og var í slæmum félagsskap. Þau áttu að hjálpa mér, ekki meiða mig meira og drepa niður allan karakter. Ég lít á þetta þannig að við höfum aldrei verið börn í þeirra augum, við vorum bara launatékki fyrir þeim.“

„Ég vil að barnaverndarnefndir verði rannsakaðar líka.“

Ásta segist ánægð með að búið sé að ákveða að rannsaka rekstur meðferðarheimilisins en hún vill að slíkt hið sama verði gert varðandi öll önnur vistheimili, fósturheimili og barnaheimili í landinu, sem ekki hafa þegar verið rannsökuð. „Ég vil að barnaverndarnefndir verði rannsakaðar líka. Ég vil ekki að nokkurt einasta barn á landinu þurfi nokkurn tíma að upplifa neitt í líkingu við það sem við þurftum að upplifa en því miður er ég alveg hundrað prósent viss um að eitthvað sambærilegt er enn að gerast í dag. Númer eitt, tvö og þrjú vil ég að það verði viðurkennt að þetta hafi átt sér stað. Ég vil líka að barnaverndaryfirvöld viðurkenni það og að þar hafi verið vitað um þetta, það hafi verið komnar fram sögur og vísbendingar um þetta ofbeldi.“

Athugasemdir

Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Stundin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir.
Tengdar greinar

Varnarlaus börn á vistheimili

Greindi Braga frá ofbeldinu en hann gerði ekkert með það
FréttirVarnarlaus börn á vistheimili

Greindi Braga frá of­beld­inu en hann gerði ekk­ert með það

María Ás Birg­is­dótt­ir lýs­ir því að hún hafi ver­ið beitt illri með­ferð og and­legu of­beldi af Ingj­aldi Arn­þórs­syni þeg­ar hún var vist­uð á með­ferð­ar­heiml­inu Laugalandi. Hún greindi þá­ver­andi for­stjóra Barna­vernd­ar­stofu, Braga Guð­brands­syni, frá of­beld­inu en hann bar lýs­ingu henn­ar í Ingj­ald sem hellti sér yf­ir hana fyr­ir vik­ið. Full­trú­ar barna­vernd­ar­yf­ir­valda brugð­ust ekki við ít­rek­uð­um upp­lýs­ing­um Maríu um ástand­ið á Laugalandi.
Ásmundur Einar mun hvetja til að rannsókn á Laugalandsmáli verði hraðað
FréttirVarnarlaus börn á vistheimili

Ásmund­ur Ein­ar mun hvetja til að rann­sókn á Lauga­lands­máli verði hrað­að

Tryggt verð­ur að fjár­skort­ur standi því ekki fyr­ir þrif­um að hægt verði að rann­saka hvort stúlk­ur sem vist­að­ar voru á með­ferð­ar­heim­il­inu hafi sætt illri með­ferð og of­beldi, seg­ir fé­lags­mála­ráð­herra.
Rannsókn á starfsemi meðferðarheimilisins Laugalands ekki í forgangi og langt í niðurstöðu
FréttirVarnarlaus börn á vistheimili

Rann­sókn á starf­semi með­ferð­ar­heim­il­is­ins Lauga­lands ekki í for­gangi og langt í nið­ur­stöðu

Rann­sókn á því hvort stúlk­ur hafi ver­ið beitt­ar illri með­ferð og of­beldi á með­ferð­ar­heim­il­inu er enn á und­ir­bún­ings­stigi hjá Gæða- og eft­ir­lits­stofn­un fé­lags­þjón­ustu og barna­vernd­ar. Vinna á rann­sókn­ina með­fram dag­leg­um verk­efn­um „og því ljóst að nið­ur­staðna er ekki að vænta á næst­unni,“ seg­ir í svari við fyr­ir­spurn Stund­ar­inn­ar.
Rannsókn á meðferðarheimilinu Laugalandi ekki enn hafin
FréttirVarnarlaus börn á vistheimili

Rann­sókn á með­ferð­ar­heim­il­inu Laugalandi ekki enn haf­in

Mán­uð­ur er lið­inn síð­an Gæða- og eft­ir­lits­stofn­un­ar fé­lags­þjón­ustu og barna­vernd­ar var fal­ið að rann­saka hvort stúlk­ur á Laugalandi hefðu ver­ið beitt­ar harð­ræði eða of­beldi. Sett­ur for­stjóri hef­ur ekki svar­að spurn­ing­um Stund­ar­inn­ar og for­stjóri Barna­vernd­ar­stofu vill ekki veita við­tal.
Fjórar af hverjum tíu stúlknanna á Laugalandi lýstu ofbeldi
FréttirVarnarlaus börn á vistheimili

Fjór­ar af hverj­um tíu stúlkn­anna á Laugalandi lýstu of­beldi

Í könn­un sem gerð var á af­drif­um barna sem vist­uð voru á með­ferð­ar­heim­il­um Barna­vernd­ar­stofu sögðu níu af 22 stúlk­um sem vist­að­ar voru á Laugalandi að þær hefð­ur ver­ið beitt­ar of­beldi af starfs­manni. Engu að síð­ur fór eng­in frek­ari rann­sókn fram á starf­sem­inni.
Forstjóri Barnaverndarstofu beitti sér hart til varnar Ingjaldi
FréttirVarnarlaus börn á vistheimili

For­stjóri Barna­vernd­ar­stofu beitti sér hart til varn­ar Ingj­aldi

Bragi Guð­brands­son, þá­ver­andi for­stjóri Barna­vernd­ar­stofu, lagð­ist þungt á rit­stjóra og blaða­mann DV vegna um­fjöll­un­ar um meint of­beldi af hálfu Ingj­alds Arn­þórs­son­ar, þá­ver­andi for­stöðu­manns með­ferð­ar­heim­il­is­ins á Laugalandi. Þá beitti Bragi sér fyr­ir því að fé­lags­mála­ráðu­neyt­ið kann­aði ekki ásak­an­ir á hend­ur Ingj­aldi og mælti með að ráð­herra tjáði sig ekki um mál­ið.

Nýtt á Stundinni

Hamingjan er ferðalag
ViðtalHamingjan

Ham­ingj­an er ferða­lag

Hvað er ham­ingj­an fyr­ir þér?
Fasteignaviðskiptin hringdu engum viðvörunarbjöllum
Fréttir

Fast­eigna­við­skipt­in hringdu eng­um við­vör­un­ar­bjöll­um

Dæmi eru um að fast­eigna­sal­ar til­kynni kaup­end­ur eða selj­end­ur fast­eigna til lög­reglu vegna tengsla við fíkni­efna­sölu. Fast­eigna­við­skipti Ant­ons Krist­ins Þórð­ar­son­ar, sem hef­ur ver­ið til op­in­berr­ar um­ræðu vegna tengsla við brot­a­starf­semi, hringdu hins veg­ar eng­um við­vör­un­ar­bjöll­um hjá fast­eigna­söl­unni Miklu­borg.
Þunglyndið rænir draumunum en maníu fylgir stjórnleysi
Viðtal

Þung­lynd­ið ræn­ir draum­un­um en man­íu fylg­ir stjórn­leysi

Ey­dís Víg­lunds­dótt­ir greind­ist með fé­lags­fælni, átrösk­un og ADHD, sem kom síð­ar í ljós að var í raun geð­hvarfa­sýki. Hún rokk­ar á milli man­íu og þung­lynd­is, var í þung­lyndi þeg­ar við­tal­ið var tek­ið og sagð­ist þá alltaf vera að týna sér meira og meira. Ef hún hefði ver­ið í man­íu þá hefði henni hún fund­ist eiga heim­inn.
357. spurningaþraut: Hvar fór fram þessi einkennilega útför?
Þrautir10 af öllu tagi

357. spurn­inga­þraut: Hvar fór fram þessi ein­kenni­lega út­för?

Hlekk­ur á þraut gær­dagz­ins. * Fyrri auka­spurn­ing: Í hvaða kvik­mynd kem­ur við sögu sú ein­kenni­lega út­för sem sést á skjá­skot­inu hér að of­an? * Að­al­spurn­ing­ar: 1.   St. Pét­urs­borg stend­ur í óshólm­um fljóts nokk­urs. Hvað heit­ir það fljót? 2.   Hver stofn­aði borg­ina? 3.   Skipt var um nafn á borg­inni þann 1. sept­em­ber 1914. Hvað var hið nýja nafn henn­ar? 4.   „Shahadah“...
Myndlist tileinkuð Kópavogi og blokkinni sem var heilt þorp
Menning

Mynd­list til­eink­uð Kópa­vogi og blokk­inni sem var heilt þorp

Fjór­ir mynd­list­ar­menn eiga verk á sýn­ing­unni Skýja­borg í Gerð­arsafni en það eru þau Eirún Sig­urð­ar­dótt­ir, Berg­lind Jóna Hlyns­dótt­ir, Bjarki Braga­son og Unn­ar Örn Auð­ar­son. Verk Eirún­ar tengj­ast þeim ár­um sem hún bjó í fjöl­býl­is­hús­inu við Engi­hjálla 3.
Sjokk að flytja til Reykjavíkur
Fólkið í borginni

Sjokk að flytja til Reykja­vík­ur

Amna Hasecic flutti frá Bosn­íu til Hafn­ar í Horna­firði þeg­ar hún var fimm ára. Tví­tug flutti hún svo til Reykja­vík­ur. Í borg­inni full­orðn­að­ist hún og mynd­aði öfl­ugt tengslanet sem hún seg­ir ómet­an­legt.
Covid-19 talið vera ógn varðandi peningaþvætti
FréttirPeningaþvætti á Íslandi

Covid-19 tal­ið vera ógn varð­andi pen­inga­þvætti

Sam­kvæmt nýju áhættumati rík­is­lög­reglu­stjóra á vörn­um gegn pen­inga­þvætti, eru þær breyttu efna­hags­legu að­stæð­ur sem mynd­ast hafa vegna Covid-19, tald­ar geta ógn­að vörn­um gegn pen­inga­þvætti.
356. spurningaþraut: Hvað hét Svíinn, hverja studdi Byron, og svo framvegis
Þrautir10 af öllu tagi

356. spurn­inga­þraut: Hvað hét Sví­inn, hverja studdi Byron, og svo fram­veg­is

Hérna er sko þraut­in síð­an í gær. * Auka­spurn­ing­ar eru tvær, og sú fyrri á við mynd­ina hér að of­an. Úr hvaða kvik­mynd er skjá­skot þetta? * Að­al­spurn­ing­ar: 1.   Hvað hét grín­flokk­ur­inn sem þeir til­heyrðu Gra­ham Chapman, John Cleese, Eric Idle, Terry Jo­nes og Michael Pal­in? 2.   Í upp­taln­ing­una hér að of­an vant­ar raun­ar einn með­lim hóps­ins. Hver er sá?...
Hettu- og hanskaveður í miðbænum
Páll Stefánsson
Mynd dagsins

Páll Stefánsson

Hettu- og hanska­veð­ur í mið­bæn­um

Zi­va (mynd) sem ég mætti af til­vilj­un á Lauga­veg­in­um, á leið­inni í vinn­una. Hún kem­ur frá Tékklandi (Czechia) og hef­ur bú­ið hér og starf­að í tvö ár sem húð­flúr­ari. „Líf­ið hér er að kom­ast í eðli­legt horf... svona næst­um því, sem er frá­bært". Já eins og veðr­ið í morg­un. Ekta apríl: sól, rok og rign­ing allt á sömu mín­út­unni.
Yfirheyrslur,  misminni og samsæriskenningar. Síðari hluti.  Um samsæris-þjóðsögur í G&G málinu.
Blogg

Stefán Snævarr

Yf­ir­heyrsl­ur, misminni og sam­særis­kenn­ing­ar. Síð­ari hluti. Um sam­sær­is-þjóð­sög­ur í G&G; mál­inu.

Hefj­um leik­inn á því að ræða ad hom­inem rök og al­mennt um sam­særis­kenn­ing­ar. Ad hom­inem rök eru „rök“ sem bein­ast að þeim sem set­ur fram stað­hæf­ingu, ekki stað­hæf­ing­unni sjálfri. Kalla má slíkt „högg und­ir belt­is­stað“. Hvað sam­særis­kenn­ing­ar varð­ar þá eru þær al­þekkt­ar  enda er Net­ið belg­fullt af meira eða minna órök­studd­um sam­særis­kenn­ing­um. Spurn­ing um hvort sam­særi eigi sér stað er...
Yfirheyrslur,  misminni og samsæriskenningar. Fyrri hluti. Um norræn sakamál, mest G&G málið.
Blogg

Stefán Snævarr

Yf­ir­heyrsl­ur, misminni og sam­særis­kenn­ing­ar. Fyrri hluti. Um nor­ræn saka­mál, mest G&G; mál­ið.

Í fyrra vor  end­urlas ég Glæp og refs­ingu, hina miklu skáld­sögu Fjodors Dostoj­evskí. Hún fjall­ar um Rodi­on Raskolni­kov  sem framdi morð af því hann taldi að land­hreins­un hefði ver­ið að hinni  myrtu. Hann væri sér­stök teg­und manna sem væri haf­inn yf­ir lög­in. En Niku­læ nokk­ur ját­ar á sig morð­ið þótt hann hafi ver­ið sak­laus og virt­ist trúa eig­in sekt. Á...
Mikil ánægja með lög um skipta búsetu barna
Fréttir

Mik­il ánægja með lög um skipta bú­setu barna

Áslaugu Örnu Sig­ur­björns­dótt­ur dóms­mála­ráð­herra er hrós­að í há­stert á sam­fé­lags­miðl­um eft­ir að frum­varp henn­ar sem heim­il­ar skrán­ingu barna á tvö heim­ili var sam­þykkt í gær.