Þessi grein er meira en 2 ára gömul.

Brýnt að bæta þjónustu við ungt fólk með heilabilun

Í bí­gerð er að opna mið­stöð fyr­ir ungt fólk sem greinst hef­ur með heila­bil­un. Á hverju ári grein­ast um 20 manns und­ir 65 ára aldri með heila­bil­un á höf­uð­borg­ar­svæð­inu. Áætl­að er að rúm­lega hundrað manns auk að­stand­enda myndu á hverj­um tíma geta nýtt sér þjón­ustumið­stöð­ina, sótt þar með­al ann­ars fé­lags­skap, jafn­ingj­astuðn­ing, þjón­ustu sál­fræð­ings og annarra sér­fræð­inga.

Brýnt að bæta þjónustu við ungt fólk með heilabilun
Sigurbjörg og Vilborg Þær starfa hjá Alzheimersamtökunum og segja eitt brýnasta verkefnið þar að bæta þjónustu við ungt fólk sem greinist með heilabilun. Mynd: Heiða Helgadóttir

Alzheimersamtökin hafa í bígerð að opna sérhæfða miðstöð, þangað sem ungt fólk sem greinst hefur með heilabilun og aðstandendur þeirra geta leitað. Þetta þykir nauðsynlegt til að bregðast við þeirri stöðu að á hverju ári greinast um 20 manns undir 65 ára aldri með heilabilun á höfuðborgarsvæðinu. Eins og staðan er núna er litla aðstoð fyrir þennan hóp að hafa og tómarúm ríkir í þeirra meðferð, allt þar til sérhæfð dagþjálfun tekur við í framgangi sjúkdómsins. „Eftir greiningu getur fólk verið „á götunni“ í allt að fimm ár. Miðað við hvað margir greinast árlega erum við því að tala um að minnsta kosti hundrað mögulega viðskiptavini auk aðstandenda í hverjum mánuði  og rúmlega það,“ útskýrir Vilborg Gunnarsdóttir, framkvæmdastjóri Alzheimersamtakanna, og bætir því við að fyrirmyndir séu að miðstöð af þessari tagi erlendis sem gefið hafi góða raun. 

„Eftir greiningu getur fólk verið „á götunni“ í allt að fimm ár“

Þjónustu við þennan hóp er, að sögn Vilborgar og Sigurbjargar Hannesdóttur, verkefna- og fræðslustjóra, mjög ábótavant og er það eitt af helstu baráttumálum samtakanna nú að bæta hana. „Í þessum hópi er fólk sem jafnvel gengur á Esjuna og hleypur maraþon. Það er kannski hætt að vinna en þarf á því að halda að viðhalda sinni virkni og hafa nóg fyrir stafni,“ útskýrir Vilborg. Miðstöðina mætti helst bera saman við Ljósið. Þangað gætu einstaklingar komið, fengið sér kaffibolla og hitt aðra í sömu stöðu, þegið fjölbreytta þjónustu, til dæmis frá sjúkraþjálfara, félagsráðgjafa eða sálfræðingi, og tekið þátt í fjölbreyttu starfi, til dæmis tekið þátt í söngtímum, gönguferðum og íþróttaiðkun. Þörfin sé mikil og við henni verði að bregðast fljótt. „Fólk kemur eða hefur samband við okkur, nýgreint, og segir: „Ég var að fá greiningu í síðustu viku, hvað er í boði fyrir mig?“ en þá er fátt um svör hjá okkur. Ef þú ert of hress til þess að fara í dagþjálfun ertu bara heima hjá þér.“

Hún segir að sú dagþjálfun sem nú er í boði henti ekki þessum hópi, auk þess sem biðlistar séu eftir þeirri þjónustu og mörgum nýgreindum reynist þar að auki erfitt að sjá fyrir sér að taka þátt í henni. „Það getur líka verið mjög erfitt að selja fólki þá hugmynd að fara í dagþjálfun. Þetta er kannski fólk um sextugt eða sjötugt, sem kemur þarna inn og sér bara hóp af fullorðnu fólki. Það bakkar bara út og segir: „Þetta er ekki fyrir mig.““ 

Enn fordómar, þótt þeir hafi minnkað

Hjá Alzheimersamtökunum geta þeir sem greinst hafa með heilabilun og aðstandendur þeirra leitað sér upplýsinga og fengið ýmiss konar ráðgjöf. Yfirlýst markmið samtakanna er að gæta hagsmuna skjólstæðinga sinna, efla samvinnu og samheldni aðstandenda með fræðslufundum og útgáfustarfsemi og auka skilning stjórnvalda, heilbrigðisstétta og almennings á þeim vandamálum sem þessir einstaklingar og aðstandendur þeirra eiga við að etja.

Unnið er að þessum markmiðum með fjölbreyttum hætti. Meðal annars hafa samtökin gefið út appið „Heilabilun“ þar sem nálgast má allar mögulegar upplýsingar, þau veita lögfræðiráðgjöf og vinna að því að gera einstaklinga og raunar heilu samfélögin að „heilavinum“, sem þýðir að þau skuldbinda sig til að fræðast og vera opin fyrir því að aðstoða fólk með heilabilun. Er hugmyndin að með því aukist meðvitund og fordómar minnki samhliða því. Enda er enn full þörf á því, eftir því sem þær Vilborg og Sigurbjörg segja. „Þegar einstaklingur greindist með heilabilun hér áður fyrr var það nokkurs konar fjölskylduskömm. Það hefur þó breyst og sérstaklega á allra síðustu árum, eftir að fólk sem er nýgreint hefur stigið fram og sagt sögu sína,“ segir Sigurbjörg.

Vísar hún þar meðal annars til Ellýjar Katrínar Guðmundsdóttur, fyrrum borgarritara, sem greindist með Alzheimer rétt um fimmtugt. Fyrir fjórum árum steig hún fram og lýsti sjálf reynslu sinni af því að greinast með sjúkdóminn, á áhrifamikinn hátt. Þetta vakti svo mikla athygli að sumir tala um fyrir og eftir Ellý. „Ellý var fánaberi og hún hjálpaði mörgum að stíga fram og viðurkenna að þeir séu líka með þennan sjúkdóm, sem er mikilvægt því nú taka þeir sjálfir þátt í því að móta það hvernig þjónustu þeir vilja og þurfa,“ segir Vilborg. Fyrir marga hafi verið mikill léttir að segja frá, sambærilegur því að koma út úr skápnum. Þetta hafi þar að auki vakið athygli á því að heilabilun er ekki aðeins sjúkdómur sem hrjáir eldri borgara. Hann er ekki skilgreindur sem öldrunarsjúkdómur heldur taugasjúkdómur, þó að aldur auki vissulega líkur á honum. 

Mikilvægur frumkvöðlahópur

Á vettvangi Alzheimersamtakanna hefur á undanförnum árum verið starfræktur svokallaður frumkvöðlahópur, sem Ellý og hennar eiginmaður áttu þátt í að koma á fót, en í honum er fólk yngra en 65 ára sem greinst hefur með heilabilunarsjúkdóma og þeirra nánustu aðstandendur.

Hópurinn hefur gegnt mikilvægu hlutverki í því að breyta ásjónu sjúkdómsins og þeim fer hratt fjölgandi sem sækja fundi hans. Sem dæmi má nefna að á síðasta fund mættu hátt í 30 manns. Reynsla margra í hópnum er sambærileg, til að mynda kannast þau mörg við að fólk forðist að umgangast það. „Einn úr hópnum lýsti því hvernig hann steig upp á hjólið sitt og hjólaði til allra nágrannanna og sagði þeim frá greiningunni. Hann lýsti því sem hálfgerðri frelsun. En hann sagði líka frá því að fljótt hafi vinir horfið og fjölskylda jafnvel líka. Þetta er því miður algengt. Fólk virðist veigra sér við heimsóknum og hugsa: „Æ, hann þekkir mig hvort sem er ekki lengur og man ekki eftir heimsókninni á morgun.“ En svona á ekki að hugsa þetta, því þú ert að búa til gæðastund hér og nú. Og jafnvel þótt viðkomandi muni ekki klukkutíma seinna hvers vegna honum líður vel, þá líður honum vel.“

Mörg þeirra þurftu líka að hætta að vinna um leið og greiningin kom. Það finnst þeim Vilborgu og Sigurbjörgu tímaskekkja og hvetja vinnuveitendur til að vera sveigjanlegri. „Það gerist ekkert á einni nóttu og fólk getur átt eitt til tvö góð ár á vinnustað, með smá aðlögun á starfinu og aðstoð. Ellý Katrín vann til að mynda nokkuð lengi hjá borginni eftir greiningu og það þótti okkur virðingarvert. Að láta fólk hætta strax lýsir fordómum og þekkingarleysi. Vinnuveitendur ættu að leita sér leiðbeininga og ráðgjafar um það hvernig þeir geta komið til móts við starfsmenn sem greinast með heilabilun,“ segir Vilborg.  

Mikið mæðir á aðstandendum

Þó að æ fleiri þeirra sem sjálfir hafa greinst með heilabilun hafi samband við Alzheimersamtökin eru aðstandendur enn þar í miklum meirihluta, enda mæðir mikið á þeim. Þeir koma í ráðgjöf en taka líka þátt í stuðningshópum sem hittast reglulega til að bera saman bækur sínar. „Þetta eru lokaðir hópar sem minna kannski einna helst á AA-fundi. Allt sem þar kemur fram er sagt í trúnaði og fólk deilir reynslu sinni, sem oft er mjög sár,“ segir Vilborg.

Þetta sé mikilvægur vettvangur enda sé hlutverk aðstandenda oft flókið og erfitt. Fólki þyki gott að heyra af reynslu annarra og geta talað á opinskáan hátt um mál sem aðrir, sem ekki eiga aðstandanda með heilabilun, eigi oft erfitt með skilja. „Svo erum við líka með yngri hóp sem ætlaður er börnum foreldra með hvers kyns heilabilunarsjúkdóma. Í sumum tilvikum er þetta ungt fólk sem jafnvel býr enn þá heima hjá foreldrum sínum. Í þessum tilvikum eru oft aðrar áhyggjur og tilfinningar að bærast með fólki, til dæmis áhyggjur af hinu foreldrinu, sem er jafnvel í fullri vinnu og er að bugast undan því að sinna veika foreldrinu. Oft er makinn að hruni kominn og aðstandendur þurfa ráðgjöf um hvernig þeir geti orðið að liði.“

Aðstoð við erfiðar ákvarðanir

Oft standi aðstandendur frammi fyrir erfiðum ákvörðunum og samtökin leggi sig fram við að aðstoða fólk við þær. Þau veiti til að mynda lögfræðiaðstoð, sem sé mikið notuð. Þá fái fólk til að mynda ráðgjöf um hvernig haga megi fjármálum. Oft þurfi að taka flóknar ákvarðanir, svo sem um sviptingu sjálfræðis. „Oft getur fólk ekki hugsað sér að gera það og bakkar út úr því, bara við að heyra þau orð. En það ljótasta við þetta er eiginlega orðið sjálft, því manneskjan sjálf verður aldrei vör við þetta. Þetta er í raun og veru bara til þess að auka allt réttmæti. Þegar að þessu er komið er manneskja ekki fær um að taka ákvarðanir um eigið líf, um fjármál sín eða það sem er henni fyrir bestu. Maki má til dæmis ekki hafa samband við lækni og biðja um læknaskýrslur, nema að fara með sjálfræði viðkomandi,“ útskýrir Vilborg og Sigurbjörg bætir við: „Þetta er erfið umræða að taka í byrjun sjúkdóms og fólk gerir það oft aðeins of seint, þegar viðkomandi er ekki lengur fær um að taka ákvarðanir. Þetta getur verið mjög flókið.“ 

„Allt sem þar kemur fram er sagt í trúnaði og fólk deilir reynslu sinni, sem oft er mjög sár“

Ráðgjöfin geti líka snúist um heimilislífið sjálft. Oft sýni einstaklingar með heilabilun til að mynda mikil einkenni reiði, sem geri heimilislífið mjög erfitt að takast á við. „Þá eru barnabörn stundum hætt að koma í heimsókn, vegna þess að manneskjan með heilabilun ræður ekki við áreiti og læti sem þeim fylgir. Þetta er erfitt fyrir aðstandandann, því hann vill auðvitað halda áfram lífinu. Þetta er oft fólk í mikilli krísu og það erfiðasta er að þetta getur í sumum tilvikum verið mjög langur tími. Heilabilun getur varað frá 2 árum upp í 20 ár og einkennin eru mjög mismunandi.“ 

Lokuðu ekki vegna COVID-19

Alzheimersamtökin reka þrjár dagþjálfanir á höfuðborgarsvæðinu, Fríðuhús, Maríuhús og Drafnarhús. Til viðbótar við þær eru sex dagþjálfanir reknar af mismunandi samtökum. Þeim dagþjálfunum sem Alzheimersamtökin reka var öllum haldið opnum meðan á samkomubanni stóð, sem þær Vilborg og Sigurbjörg segja hafa verið mjög mikilvægt, enda fari fólki með heilabilun hraðar aftur með minni örvun. Hins vegar hafi nokkuð verið um að fólk hafi ekki mætt, heldur verið heima í sjálfskipaðri sóttkví. Vísbendingar séu um að þeim sem ekki sóttu dagþjálfunina hafi farið meira aftur en hinum, en að hve miklu leyti eigi eftir að koma betur í ljós. „Það versta sem fólk með heilabilun gerir er að vera heima og einangra sig félagslega, því þá er það ekki að virkja heilann og fer hraðar aftur. Þess vegna tölum við um sérhæfða dagþjálfun sem meðferð. Þetta er ekki pössunarstaður og ekki til þess gert að maki geti farið að vinna, heldur meðferð við sjúkdómnum,“ segir Sigurbjörg. 

Þær segja báðar að margt gott hafi gerst á undanförnum árum í meðferð við heilabilun, en enn sé mikið svigrúm til úrbóta. „Við myndum vilja hafa heilabilunarráðgjafa í hverri einustu heilsugæslustöð og að engin bið væri eftir greiningu, því eins og er getur þú þurft að bíða í einhverja mánuði eftir að komast í greiningu, eftir að grunur vaknar. Það ætti heldur ekki að vera bið eftir að komast í dagþjálfun, eins og það er í dag, og svo er brýnt að koma þjónustumiðstöðinni í gagnið – og helst þyrftum við eina hér á höfuðborgarsvæðinu og aðra úti á landi. Þannig væri þetta, í hinum fullkomna heimi.“

Kjósa
0
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.

Athugasemdir

Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Stundin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir.
Tengdar greinar

Faraldur 21. aldarinnar

Starfsfólk hjúkrunarheimila þarf meiri fræðslu um heilabilun
FréttirFaraldur 21. aldarinnar

Starfs­fólk hjúkr­un­ar­heim­ila þarf meiri fræðslu um heila­bil­un

Sam­ræma þarf þjón­ustu við ein­stak­linga með heila­bil­un á hjúkr­un­ar­heim­il­um, þannig að jafn­ræð­is sé gætt. Þá þarf að bæta að­stöðu á þeim hjúkr­un­ar­heim­il­um þar sem enn er þröng­býlt. Þetta er með­al þess sem stefnt er að og lesa má úr að­gerðaráætl­un stjórn­valda í þjón­ustu við fólk með heila­bil­un.
„Þetta er langvarandi sorg“
ViðtalFaraldur 21. aldarinnar

„Þetta er langvar­andi sorg“

Eig­in­mað­ur Guðnýj­ar Helga­dótt­ur lést úr Alzheimer fyr­ir þrem­ur ár­um, eft­ir margra ára bar­áttu við sjúk­dóm­inn. Guðný seg­ist sjálf ekki hafa átt­að sig á álag­inu sem fylgdi veik­ind­um hans, fyrr en eft­ir að hann var fall­inn frá. Hún seg­ir sjúk­dóm­inn smám sam­an ræna fólk öll­um sín­um fal­legu eig­in­leik­um sem sé erfitt að horfa upp á.
„Þetta er eins og að missa hann rosalega hægt“
FréttirFaraldur 21. aldarinnar

„Þetta er eins og að missa hann rosa­lega hægt“

Pabbi systr­anna Pálínu Mjall­ar og Guð­rún­ar Huldu greind­ist með Alzheimer fyr­ir sjö ár­um en þær segja erfitt að segja til um hvenær fyrstu ein­kenna sjúk­dóms­ins varð vart. Síð­an þá hef­ur fjöl­skyld­an tek­ist á við sjúk­dóm­inn í ferli sem syst­urn­ar lýsa sem af­ar lýj­andi. Þær eru þakk­lát­ar fyr­ir kær­leiks­ríka umönn­un pabba síns en segja af­ar brýnt að bæta stuðn­ing við nán­ustu að­stand­end­ur.
„Lífið er rólegra núna en við njótum þess“
ViðtalFaraldur 21. aldarinnar

„Líf­ið er ró­legra núna en við njót­um þess“

Tæp­lega fjög­ur ár eru frá því að Ellý Katrín Guð­munds­dótt­ir greind­ist með Alzheimer, að­eins 51 árs. Ný­ver­ið hófst nýr kafli í henn­ar lífi, þeg­ar hún hætti að vinna hjá Reykja­vík­ur­borg og sneri sér al­far­ið að dag­þjálf­un í Hlíða­bæ. Hún og eig­in­mað­ur henn­ar, Magnús Karl Magnús­son, standa nú sem fyrr þétt sam­an og hafa ein­sett sér að njóta ein­földu og kunn­ug­legu hlut­anna í líf­inu.
Pabbi þeirra varð bráðkvaddur skömmu eftir að mamma þeirra fór á hjúkrunarheimili
ViðtalFaraldur 21. aldarinnar

Pabbi þeirra varð bráð­kvadd­ur skömmu eft­ir að mamma þeirra fór á hjúkr­un­ar­heim­ili

For­eldr­ar systkin­anna Ernu Rún­ar, Berg­lind­ar Önnu og Hjalta., þau Hjört­fríð­ur og Magnús Andri, lét­ust með tveggja ára milli­bili áð­ur en þau náðu sex­tugu. Hjört­fríð­ur hafði glímt við Alzheimer frá ár­inu 2012 og naut stuðn­ings Magnús­ar, sem sinnti henni dag og nótt. Að­eins fá­ein­um mán­uð­um eft­ir að hún flutti á hjúkr­un­ar­heim­ili varð hann bráð­kvadd­ur. Systkin­in eru þakk­lát stuðn­ingi sam­fé­lags­ins í Grinda­vík og segja áföll­in hafa þjapp­að þeim sam­an og breytt af­stöðu þeirra til lífs­ins. Þeim þyki líf­ið ekki leng­ur vera sjálfsagt.
„Fólk heldur að maður sé orðinn alveg kexruglaður“
ViðtalFaraldur 21. aldarinnar

„Fólk held­ur að mað­ur sé orð­inn al­veg kexrugl­að­ur“

Skip­stjór­inn Jón­as Jónas­son var ekki nema 53 ára þeg­ar hann greind­ist með Alzheimer fyr­ir tveim­ur ár­um. Grein­ing­in var hon­um og fjöl­skyld­unni högg, ekki síst vegna þess að hon­um var um­svifa­laust sagt upp vinn­unni og marg­ir fé­lag­ar hans hættu að hafa sam­band. „Hann var alltaf í sím­an­um, það var aldrei hægt að ná í hann,“ seg­ir dótt­ir hans. „En svo bara hætti sím­inn að hringja.“

Nýtt á Stundinni

Óþolandi að fólk sitji undir ákúrum vegna beiðna um fjárhagsaðstoð
Fréttir

Óþol­andi að fólk sitji und­ir ákúr­um vegna beiðna um fjár­hags­að­stoð

Fólk þarf meira en nauð­þurft­ir til að lifa með sæmd, að mati Ingi­bjarg­ar Sæ­dís­ar, sem sjálf ólst upp í sára­fá­tækt. Eng­inn ætti að þurfa að sitja und­ir hæðn­is­leg­um at­huga­semd­um eða skömm­um fyr­ir að óska eft­ir stuðn­ingi.
Ingibjörg Sædís: Ólst upp við sárafátækt
Eigin Konur#116

Ingi­björg Sæ­dís: Ólst upp við sára­fá­tækt

Ingi­björg Sæ­dís ólst upp við mikla fá­tækt þeg­ar hún var yngri. Hún bjó hjá for­eldri sem gat ekki unn­ið vegna and­legra og lík­am­legra veik­inda og var á sama tíma mót­fall­ið því að biðja um að­stoð. Hún seg­ist horfa að­dá­un­ar­aug­um á fólk sem bið­ur um að­stoð á in­ter­net­inu fyr­ir börn­in sín og vildi óska að fað­ir henn­ar hefði gert það sama.
„... sem við höfðum bara einfaldlega ekki séð fyrir“
Illugi Jökulsson
Pistill

Illugi Jökulsson

„... sem við höfð­um bara ein­fald­lega ekki séð fyr­ir“

Fyrsta nafn­ið sem all­ir blaða­menn leit­uðu að í kaup­endal­ista Ís­lands­banka var Bene­dikt Sveins­son. En Katrínu Jak­obs­dótt­ur hafði bara ekki dott­ið það í hug!
Söguleg mótmæli í Kína: „Þið getið ekki ritskoðað það sem er ósagt”
Fréttir

Sögu­leg mót­mæli í Kína: „Þið get­ið ekki rit­skoð­að það sem er ósagt”

Ára­löng og hörð Covid-stefna kín­verskra yf­ir­valda er und­ir­rót þeirr­ar öldu hljóð­látra mót­mæla sem hafa far­ið fram í mörg­um borga lands­ins. Mót­mæl­in eru sögu­leg í landi þar sem það eitt að gagn­rýna stjórn­völd, hvað þá upp­hátt eða í hópi, hef­ur kostað fjölda manna frels­ið. Í anda þess eru mót­mæla­spjöld­in auð og kröf­urn­ar sett­ar fram með þögn.
Grannt fylgst með brottkasti smábáta en togaraflotinn stikkfrí
Fréttir

Grannt fylgst með brott­kasti smá­báta en tog­ara­flot­inn stikk­frí

Eft­ir­lit Fiski­stofu með brott­kasti og ólög­leg­um veið­um bein­ist fyrst og fremst að smá­bát­um. Tog­ara­flot­inn hef­ur al­veg slopp­ið við dróna­eft­ir­lit á þessu ári. Gef­ur ranga mynd, að sögn tals­manns smá­báta­sjó­manna. Brott­kast mun meira en áð­ur var tal­ið.
Í upphafi var orðið
GagnrýniEden

Í upp­hafi var orð­ið

Mað­ur er alltaf rík­ari eft­ir að hafa geng­ið inn í sagna­heim Auð­ar Övu. Text­inn er fal­leg­ur og blátt áfram, ein­hvern veg­inn heim­il­is­leg­ur, skrif­ar Þór­unn Hrefna Sig­ur­jóns­dótt­ir.
Samstarf VG og Sjálfstæðisflokks: Það sem er gott og slæmt við að „éta skít“
Greining

Sam­starf VG og Sjálf­stæð­is­flokks: Það sem er gott og slæmt við að „éta skít“

Bæði Katrín Jak­obs­dótt­ir for­sæt­is­ráð­herra og Bjarni Bene­dikts­son fjár­mála­ráð­herra segja rík­is­stjórn­ar­sam­starf­ið hafa geng­ið vel en að bæði VG og Sjálf­stæð­is­flokk­ur­inn hafi þurft að gera nauð­syn­leg­ar „mála­miðl­an­ir“ í póli­tísku sam­starfi. Þau telja líka bæði að flokk­arn­ir hafi náð sínu fram í sam­starf­inu. Mun­ur­inn á flokk­un­um tveim­ur er hins veg­ar með­al ann­ars sá að VG hef­ur misst mik­ið fylgi í kosn­ing­um og stuðn­ing í skoð­ana­könn­un­um á með­an Sjálf­stæð­is­flokk­ur­inn hef­ur ekki gert það.
Ennþá plast um allt á friðlýstu svæði í Krýsuvík
FréttirPlastið fundið

Enn­þá plast um allt á frið­lýstu svæði í Krýsu­vík

Enn má finna plast á frið­lýstu svæði í Krýsu­vík eft­ir að Terra los­aði þar plast­meng­aða moltu. Fyr­ir­tæk­ið sagð­ist hafa hreins­að allt svæð­ið. Plast­ið hef­ur nú veðr­ast og brotn­að í örplast sem er nán­ast ómögu­legt að hreinsa.
Vandasamt að leysa Init-klúður lífeyrissjóða
Fréttir

Vanda­samt að leysa Init-klúð­ur líf­eyr­is­sjóða

Yf­ir­töku tíu líf­eyr­is­sjóða á mik­il­vægu kerfi sem held­ur ut­an um líf­eyr­is­rétt­indi og fjár­fest­ing­ar er nú lok­ið. Marga mán­uði tók að losa sig frá hug­bún­að­ar­fyr­ir­tæki sem sjóð­irn­ir segja hafa brot­ið samn­inga, með um­fangs­mikl­um þjón­ustu­kaup­um af fyr­ir­tækj­um starfs­manna þess.
Unglingarússíbani ... dauðans!
GagnrýniDrengurinn með ljáinn

Ung­linga­rúss­íbani ... dauð­ans!

Dreng­ur­inn með ljá­inn er skemmti­leg ung­menna­bók um missi, bæld­ar til­finn­ing­ar og hvaða vand­kvæði geta fylgt því að fara í sleik ef þú ert með bráða­of­næmi fyr­ir eggj­um. Hún er skrif­uð af hlýju, al­úð og virð­ingu fyr­ir les­enda­hópn­um, skrif­ar Sal­vör Gull­brá Þór­ar­ins­dótt­ir.
Kerling í aðalhlutverki
MenningDrag plóg þinn yfir bein hinna dauðu

Kerl­ing í að­al­hlut­verki

Í bók­inni Drag plóg þinn yf­ir bein hinna dauðu eft­ir nó­bels­verð­launa­skáld­ið Olgu Tok­arczuk er spurn­ing­um eins og: hvaða lík­am­ar eru rétt­dræp­ir? og: hverj­ir hafa völd til að ákveða það? velt upp. Bók­in olli mikl­um usla þeg­ar hún kom út í heimalandi höf­und­ar Póllandi, í landi þar sem stjórn­völd hafa tek­ið til dæm­is ákvarð­ana­rétt yf­ir líköm­um kvenna í sín­ar hend­ur.
Eigandi laxeldisins á Austfjörðum einn af 27 auðmönnum sem flýr til Sviss vegna skatta
FréttirLaxeldi

Eig­andi lax­eld­is­ins á Aust­fjörð­um einn af 27 auð­mönn­um sem flýr til Sviss vegna skatta

Norsk­ir auð­menn flýja aukna skatt­heimtu í Nor­egi í hrönn­um og setj­ast að í Sviss. Með­al þess­ara auð­manna er And­ers Måsøval sem er einn stærsti eig­andi ís­lensks lax­eld­is í gegn­um fyr­ir­tæk­ið Laxa. Á sama tíma leið­ir auk­in skatt­heimta á lax­eld­is­fyr­ir­tæki í Nor­egi til þess að þau hætta við fjár­fest­ing­ar, með­al ann­ars fyr­ir­tæk­in sem eiga obb­ann í lax­eld­inu á Ís­landi.