Skapar af ótta við dauðann

Ragnar Bragason ólst upp í litlu þorpi úti á landi, þar sem hann upplifði sig utanveltu og öðruvísi, eins og hann ætti ekki heima þar. Ímyndunaraflið var nánast takmarkalaust og um tíma læddist hann út á nóttunni þar sem hann beið þess að verða sóttur af sínu fólki. Þegar þorpið varð síðan fyrir áfalli vann hann úr því með því að skrifa kvikmyndahandrit um dreng sem gat bjargað því. Sorgarviðbrögðin urðu einnig innblásturinn að persónulegustu sögu hans til þessa, Málmhaus, sem fjallar í raun um hann sjálfan.

Þorpið mótaði hann og þar er hans heima. Þar var hann sem ungur drengur með takmarkalaust ímyndunarafl, drifkraft og frelsi til þess sem honum sýndist. „Þegar ég hugsa til baka þá var ég pínu tæpur sem barn. Ég var algjörlega „obsessed“ á því átta ára gamall að ég væri misplaseraður. Að ég væri ekki sá sem fólk héldi að ég væri. Ég skoðaði sjálfan mig og sá hvar útlimirnir mættu líkamanum og fann línur á mér. Ég var alveg með það á hreinu að ég væri samsettur. Að ég hefði ekki fæðst af móður minni heldur verið settur saman og komið fyrir þarna. Nótt eftir nótt klifraði ég út um svefnherbergisgluggann og beið eftir því að verða sóttur. Ég var sannfærður um að það kæmi utan okkar vitundar, frá geimnum. Ég var þarna,“ segir hann þar sem við hittumst á Kaffi Slipp.

Heimili hans var undirlagt af menntskælinugm að læra undir próf og ekki hægt að hittast þar. Kröfurnar voru einfaldar en skýrar, gott kaffi, sómasamlegt næði og ágætt útsýni.

Sem barn Tveggja ára snáði með bangsa sem hann reitti allt loðið af þar til hann varð smám saman sköllóttur. Hann reitti bangsann og tróð rónni upp í nefið á sér.

Hann heldur áfram: „Kannski af því að mér fannst ég ekki passa inn í. Kannski af því að þegar ég áttaði mig á því að við erum einstök og dauðleg þá fannst mér ég eitthvað skakkt settur saman, bæði gagnvart fjölskyldunni og öllu mínu umhverfi. Það var eitthvað öðruvísi við mig en aðra. Þá meina ég ekki að ég hafi verið sérstakari heldur öðruvísi og kannski var ég það að einhverju leyti. Fjölskyldan mín samanstendur af bændum og sjómönnum. Þetta eru stórar ættir en þar var ekki mikið af listamönnum. Þegar ég byrjaði að gera kvikmyndir var ég sá eini sem hafði farið þennan veg. Ég átti engar fyrirmyndir og hafði engan sem ég gat litið upp til.

„Nótt eftir nótt klifraði ég út um svefnherbergisgluggann og beið eftir því að verða sóttur.“

Ég held að flestir gangi í gegnum það á einhverjum tímapunkti að finnast þeir ekki passa inn og mér hefur svo oft liðið eins og ég sé utanveltu og passi hvergi inn. Ég er alltaf að díla við eitthvað sem er mjög djúpstætt í mér og var sérstaklega ríkjandi þegar ég var barn. Það er skárra núna þegar ég er að vinna með svo mörgu skrítnu fólki. Þá finn ég minna fyrir því.“

Skráðu þig inn til að lesa

Þú færð 4 greinar fríar í mánuði. Þú hefur síðan val um að styrkja óháða blaðamennsku með áskrift á hagstæðu verði, frá aðeins 1.190 krónum á mánuði. Leiðbeiningar má nálgast á stundin.is/leidbeiningar.

Athugasemdir

Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Stundin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir.

Mest lesið í dag

Fréttir

„Robert Downey fékk sérstaka meðferð þegar hann sótti um uppreist æru“

Fréttir

Robert Downey og Brynjar Níelsson lögmenn sama nektardansstaðar

Pistill

Kennari svarar ummælum Áslaugar Örnu

Pistill

Takk, Isis

Fréttir

Bágar aðstæður hælisleitenda

Dagbók frá Kaupmannahöfn

Hvað er maður að hugsa? Síðasta dagbók frá Kaupmannahöfn XXV

Mest lesið í vikunni

Rannsókn

Á ferð með eftirlitinu: Lygar, ótti og reiði í Villta vestrinu

Fréttir

„Í flestum löndum hefði ráðherra sagt af sér“

Fréttir

„Robert Downey fékk sérstaka meðferð þegar hann sótti um uppreist æru“

13 spurningar

Konan sem Vigdís Finnbogadóttir skammaði

Pistill

Var Sigmundur Davíð beittur órétti?

Fréttir

Robert Downey og Brynjar Níelsson lögmenn sama nektardansstaðar