Þorbergur Þórsson

Þorbergur Þórsson

Þorbergur Þórsson fæddist árið 1961 í Reykjavík. Hann er menntaður í heimspeki og hagfræði. Hann hefur m.a. starfað í stjórnsýslunni og við kennslu og fengist við þýðingar og ritstörf. Hann hefur m.a. þýtt bækur eftir Adam Smith, Ludwig Wittgenstein og Raymond Chandler. Fyrsta frumsamda prósaverk hans, nóvellan Kvöldverðarboðið, kom nýlega út hjá Bókaútgáfunni Vesturgötu.

Stjórn­mála­menn, kvitt­an­ir og kostað­ar aug­lýs­ing­ar

            Á þeim um­brota­tím­um sem við lif­um núna hafa orð­ið marg­vís­leg­ar breyt­ing­ar á mörk­um einka­lífs og op­in­bers lífs. Fé­lags­miðl­ar eru eitt dæmi um slíkt. Nú get­ur hver sem er á viss­an hátt rek­ið sinn eig­in fjöl­mið­il og greint þar frá einka­mál­um sín­um eða fjall­að um stjórn­mál, allt eft­ir sínu höfði. Og þar bland­ar fólk á stund­um sam­an einka­mál­um og op­in­ber­um...

Far­sótt­ar­varn­ir eru land­varn­ir

            Svo virð­ist sem ýms­ir lands­menn sjái nú ofsjón­um yf­ir því, að fólk sem hing­að kem­ur frá út­lönd­um þurfi að vera í sótt­kví í fimm daga við komu lands­ins, og gefa líf­sýni við komu og við lok fimm daga tíma­bils­ins. Það er engu lík­ara en að þetta fólk haldi að það sé hægt að skipa veirunni að halda sér frá...

Póli­tík­in ræð­ur, fag­menn­irn­ir greini­lega ekki

Upp­lýst­ur al­menn­ing­ur veit að far­sótt­ir eins og sú sem nú geis­ar hér í land­inu eru al­var­legt mál. Upp­lýst­ur al­menn­ing­ur veit líka að veir­ur spyrja ekki um landa­mæri og hlusta ekki á það sem stjórn­mála­menn segja, held­ur smit­ast bara á milli manna þeg­ar þeir hitt­ast. Og þær gera það án þess að nokk­ur viti. Og þær smit­ast helst ekki nema þeg­ar...

Einka­fyr­ir­tæki í sjálf­boð­a­starfi and­spæn­is ráð­herr­a­ræði

Mál Kára Stef­áns­son­ar, Ís­lenskr­ar erfða­grein­ing­ar og for­sæt­is­ráð­herra Katrín­ar Jak­obs­dótt­ur er for­vitni­legt. Ís­lensk erfða­grein­ing hef­ur skim­að tug­þús­und­ir Ís­lend­inga ís­lenska rík­inu að kostn­að­ar­lausu, en for­sæt­is­ráð­herra læt­ur eins og það sé bara sjálfsagt mál að einka­fyr­ir­tæk­ið sinni þessu verk­efni áfram. En þar kom að þol­in­mæði einka­fyr­ir­tæk­is­ins brast. Kári sendi ráð­herr­an­um bréf þann 1. júlí sl. og hvatti til þess að rík­is­vald­ið tæki sig...

Heimsk­an er smit­andi

Hann Gunn­ar Smári var að nefna það á face­book­síðu sinni, að heimsk­an sé smit­andi. Hann sagði orð­rétt: „Auð­vit­að er fólk mis­jafn­lega af guði gert, en heimska er fyrst og fremst fé­lags­leg­ur smit­sjúk­dóm­ur.“ Ég hef ein­mitt ver­ið að hugsa al­veg það sama líka. Til­efn­in eru dap­ur­leg. Ég held að ég sé ekki al­veg sam­stíga Gunn­ari Smára í stjórn­mál­um, og þau til­efni...
Falleg bíómynd í Bíó Paradís

Fal­leg bíó­mynd í Bíó Para­dís

            Í gær­kvöldi lagði ég leið mína eins og svo oft áð­ur í kvik­mynda­hús­ið Bíó Para­dís í mið­bæ Reykja­vík­ur. Að þessu sinni til að sjá mynd á franskri kvik­mynda­há­tíð, mynd­ina Deux moi, eft­ir leik­stjór­ann Cé­dric Klap­isch. Ég vissi næst­um ekk­ert um mynd­ina áð­ur en ég fór ann­að það sem stend­ur í kynn­ing­ar­texta und­ir ljós­mynd af að­al­leik­ur­un­um Franço­is Civil og Ana Gir­ar­do í...

Svo ég segi þetta nú bara á góðri ís­lensku

Ég kveikti á út­varp­inu áð­an og þar var kona að lýsa hugð­ar­efn­um sín­um. Og þeg­ar hún lýsti þeim, tal­aði hún um að nú á dög­um ættu sér stað svo mikl­ar breyt­ing­ar, og að við ætt­um ekki orð yf­ir svo margt sem væri að ger­ast, og þyrft­um að und­ir­búa unga fólk­ið fyr­ir allt öðru vísi ver­öld en þá sem við lif­um...

Vík­ur­garð­ur

            Fólk skipt­ist nokk­uð í fylk­ing­ar vegna deilu um Vík­ur­garð, eða kirkju­garð­inn í kring­um Vík­ur­kirkju. Vík­ur­kirkja var köll­uð svo, vegna þess að hún var kirkj­an í Vík, það er að segja í Reykja­vík. Þessi kirkja stóð frá önd­verðu fyr­ir fram­an bæj­ar­stæði frá land­náms­öld þar sem nú er hót­el við Að­alstræti í Reykja­vík. Síð­ast var byggð kirkja þar ár­ið 1724, hana...
Góð viðbót í bókaskápinn

Góð við­bót í bóka­skáp­inn

Eitt helsta sér­kenni Ís­lend­inga er að þeir eru al­mennt læs­ir á átta til níu hundruð ára gaml­an þjóð­leg­an bók­mennta­arf. Slíkt er óvenju­legt, sem sést best á því að ekki er við­lit fyr­ir al­menn­ing í helstu ná­granna­lönd­um okk­ar að lesa ámóta gaml­ar forn­bók­mennt­ir sín­ar. Það er raun­ar hreint ekki sjálf­gef­ið að ná­granna­þjóð­ir okk­ar eigi svo gaml­ar  bók­mennt­ir.             Það var þess...

Líf­leg ís­lensk kvik­mynd

Kona fer í stríð eft­ir Bene­dikt Erl­ings­son leik­stjóra sem frum­sýnd var á dög­un­um í Há­skóla­bíói er líf­leg kvik­mynd og skemmti­leg. Mér sýn­ist mega lýsa henni sem blöndu af has­ar­mynd og grín­mynd. Það er líka í henni þjóð­fé­lags­ádeila. Og hún er á ýms­an hátt óvenju­lega frísk­leg. Þannig er kvik­mynda­tón­list­in til dæm­is flutt af tón­listar­fólki í mynd, það kem­ur sér fyr­ir á...

„Ís­lend­ing­ar vilja bara tala ensku...“

Þeg­ar ég fór í sund um dag­inn vildi svo óvenju­lega til að það voru næst­um eng­ir gest­ir í sund­laug­inni.  Ég fór í heita pott­inn, og þar var fyr­ir ein kona, sem heils­aði, og ég heyrði ein­hvern veg­inn á rödd­inni eða á fram­burð­in­um að hún væri ekki ís­lensk. Fram­burð­ur­inn var samt mjög góð­ur og setn­ing­in full­kom­in að gerð.  Ég heils­aði auð­vit­að...

Gest­risni á sér sín eðli­legu tak­mörk

Það er býsna al­mennt við­horf í land­inu að þjóð­in eigi að bjóða ný­búa og gesti vel­komna til lands­ins.  Þetta er gott við­horf.  Það er frá­bært þeg­ar fólk ut­an úr heimi vill leggja okk­ur lið við að byggja hér upp gott sam­fé­lag.  Við eig­um að fagna því.  Það er raun­ar ekki svo skrít­ið, að fólk vilji koma til Ís­lands til að...

Jestem polski

Ég er í hinum fjöl­menna hópi manna sem ber djúpa virð­ingu fyr­ir marg­vís­legu hand­verki og iðn­um. Ég ber líka virð­ingu fyr­ir eig­in­leik­um á borð við iðju­semi, stund­vísi, dugn­að og orð­heldni. Þess vegna hrökk ég dá­lít­ið í kút fyr­ir nokkr­um ár­um, þeg­ar ég var að ræða ým­is mál við fé­laga minn sem þá stóð í hús­bygg­ing­um. Sá er af­ar fær í...

Land bað­stof­anna

Teng­ill Hér er teng­ill á grein mína Land bað­stof­anna sem fjall­ar um af­drif sum­ar­húss Ósvalds Knud­sens, kvik­mynda­gerð­ar­manns með meiru. Sum­ar­hús hans heit­ir Laxa­bakki og stend­ur við Sog­ið, í ná­grenni við Þrast­ar­lund. Hús­ið hef­ur stað­ið í eyði og eig­end­ur hafa ekki hirt um það um ára­bil. Grein­in birt­ist hér á Stund­inni þann 14. maí 2017. Teng­ill­inn er hér: htt­ps://stund­in.is/pist­ill/land-badstof­anna/  

Styðj­um Bíó Para­dís!

Marg­vís­leg menn­ing­ar­starf­semi fer fram í Reykja­vík. Margt af því sem fær svo­lít­inn hljóm­grunn í þeirri litlu og fal­legu borg fær kannski lít­inn sem eng­an hljóm­grunn ann­ars stað­ar á okk­ar fá­menna og strjál­býla landi. Af því má sjá hve menn­ing­ar­líf­ið í Reykja­vík er mik­il­vægt fyr­ir land­ið allt. Eitt af því sem ger­ir Reykja­vík jafn eft­ir­sókn­ar­verða til bú­setu og um leið svo...

For­set­inn og síð­asta orð­ið

Í tveim­ur fyrri pistl­um hef ég lýst svo­lít­ið stöðu for­set­ans í stjórn­skip­an lands­ins. Þar kom fram að embætti for­set­ans er sjálf­stætt og hef­ur sterka stöðu og að for­set­inn hef­ur gott svig­rúm til að beita sér fyr­ir mál­efn­um sem hann vill leggja lið.             Í stjórn­ar­skránni er fjall­að um lög­gjaf­ar­vald, fram­kvæmd­ar­vald og dómsvald. Og for­seta­vald líka. En þar er ekk­ert minnst...